همانگونه که میدانید، هدف از آنالیز HPLC، جداسازی اجزای مختلف یک نمونه است. برای این کار، روشهای مختلفی را میتوان اتخاذ کرد. در این مطلب کوتاه قصد داریم به اختصار، تفاوت میان isocratic و gradient را بیان کنیم. با ما همراه باشید.
مطالعهی بیشتر: HPLC چیست؟
روش ایزوکراتیک
- در این روش، یک ترکیب ثابت از فاز متحرک در کل فرایند کروماتوگرافی حفظ میشود. این بدان معنی است که مخلوط حلّال از نظر ترکیب و غلظت بدون تغییر باقی میماند.
- این روش، اغلب برای جداسازی ترکیباتی استفاده میشود که زمانهای بازداری (Retention Time) مشابهی دارند.
- سادگی این روش، راهاندازی و کارکرد آن را آسان میکند. به طور معمول در آنالیزهای مرسوم از آن استفاده میشود (یا زمانی که شرایط جداسازی نیازی به بهینهسازی زیاد ندارد).
روش گرادیان
- در شیوهی Gradient، ترکیب فاز متحرک در طول پروسهی آنالیز تغییر میکند. لازم به ذکر است که این تغییر به صورت تدریجی اتفاق میافتد. از این رو، به آن گرادیان گفته میشود. (با واحد گرادیان ریاضیات اشتباه گرفته نشود.)
- روش گرادیان، راندمان جداسازی را بهینه میکند. به خصوص زمانهایی که با مخلوطهای پیچیده سر و کار داریم که در آنها، ترکیبات مختلف، تمایلات متفاوتی نسبت به فاز ساکن دارند.
- انواع متفاوتی از گرادیان وجود دارد؛ مانند گرادیان خطی، غیر خطی و پلهای.
نکتهی مهم و قابل توجه در مورد این دو روش، تجهیزات فیزیکی است. همانگونه که قابل حدس است، HPLC گرادیان به تجهیزات پیچیدهتری نسبت به HPLC ایزوکراتیک نیاز دارد. البته، رزولوشن کروماتوگرافی به شیوهی گرادیان در حد قابل قبولی، بهتر از رقیب خود یعنی روش ایزوکراتیک است.
برای خرید و استعلام قیمت دستگاه HPLC کلیک کنید.
